Tycho

Epoch

Release: 20-01-2017 | Label: Ghostly International

Met ‘Epoch’ is Tycho bij het laatste deel van zijn trilogie aanbeland. Na het bijzondere ‘Dive’ in 2011 en het energieke ‘Awake’ in 2014, was het tijd om deze tocht af te sluiten. Het drieluik dat startte als een strandwandeling, eindigt nu als een ruimtereis. Scott Hansen, de man achter Tycho, nam als ISO50 het artwork weer voor zijn rekening en vergat die wonderlijke cirkel (de maan ditmaal) daarbij niet. Maar zo’n cyclus zorgt natuurlijk voor herhaling.

Fans kennen het recept van Tycho: energetische drums, een drijvende bas, etherische gitaren en vooral vintage synths. Ook op dit album gebruikt Hansen dezelfde ingrediënten, al heeft hij het geheel subtiel verduisterd. De drums zijn steviger en grilliger – en beter! – dan anders en de gitaar durft weleens flink uit haar vederlichte hoek te komen. Daarmee geldt hetzelfde voor de songs: ook hier zijn er weer de zachte gesynthetiseerde intro’s, de dansbare tracks, de postrocksounds en het sporadische akoestische intermezzo. Alleen lijkt dat alles net iets meer en beter verdeeld dan voorheen.

‘Glider’ bouwt geleidelijk op om ons zo dus het heelal in te schieten en dat doet het aardig goed. De tedere intro wordt al gauw onderbroken door een pulserend ritme, waarbij de toetsenist graag zijn hele klankbord uittest en alles af en toe stil zet om dan weer voluit te vertrekken. Het gaat krachtig door, en het volgende nummer zet alles op dezelfde manier verder.

Op ‘Division’ en ‘Slack’ horen we een overstuurde gitaar, die nieuw is voor Tycho en meteen voor enkele van de beste momenten van de plaat zorgt. Beide nummers weten ons te verrassen met de razende drums, waarvan de vernuftige programmatie bijna niet valt te onderscheiden van de liveversie. Tussen die liedjes in doet ‘Receiver’ verder erg aan de kalmte van weleer denken, terwijl de titeltrack net heel dansgericht is. Iets waar de producer een sterkte van heeft gemaakt, maar hier jammer genoeg niet het sterkst weet te uiten.

De laatste helft van het album heeft enkele kortere en gelijkaardig klinkende nummers, waardoor bijvoorbeeld ‘Continuum’ ons nauwelijks bijblijft. Gelukkig is de serene en enigszins melancholische afsluiter ‘Field’ enig in zijn soort, als een bovenaards eindpunt met soundscapes in de verte en een hevig brandend slot.

Tycho mag dan wel eens in herhaling vallen, het is duidelijk dat hij zijn geluid heeft en daar nog eens bijzonder sterke muziek mee maakt ook. Overigens maken het artwork en de visuals minstens een even groot deel uit van de plaat en komt de muziek pas volledig tot haar recht door het livegebeuren.

Bron: Cutting Edge

Terug naar boven

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en blijf up-to-date met de nieuwste artikelen, de laatste releases en nog veel meer!