Foxygen

Hang

Release: 20-01-2017 | Label: Jagjaguwar / Konkurrent

‘Hey babe you know it’s true, I’m in love with you…’ Met een groter cliché kun je een plaat toch werkelijk niet beginnen. Hoe haal je het in je hoofd. En het is eigenlijk al genoeg om de cd-speler direct te stoppen en de plaat de vuilnisbak in te smijten. De eerste woorden van zanger Sam France van Foxygen op hun nieuwe plaat Hang zijn echter welgekozen want de plaat hangt van de rockclichés aan elkaar.

Hang komt eigenlijk als een verrassing. Want heeft Foxygen al niet eens een afscheidstour gedaan? Stond het Amerikaanse duo al niet al lang op de lijst van wegkwijnende bands? Op de een of andere manier hebben ze de moed weer bijeengeraapt en een totaal over-the-top barokke plaat weten te maken die klinkt als symfonische rock uit de jaren zeventig. Opener Follow The Leader, ja, dat nummer met die geweldige openingszin, doet met de strijkers direct denken aan ELO en afsluiter Rise stampt er ongegeneerd op los in een lange reeks aan elkaar geregen stukken, zoals alleen Meat Loaf dat in zijn hoogtij dagen kon. In acht nummers, bijeen amper langer dan een half uur, dendert Foxygen met een leger aan muzikanten voorbij; totaal gestoord, grotesk, bombastisch, extravagant. Alsof The Flaming Lips eens met een héél groot symfonieorkest aan de haal gaat.

Maar werkt het? Ontegenzeggelijk heeft Hang zijn momenten. De nummers zitten knap in elkaar. En het is gewoon fun om zo’n idioot breed gearrangeerde plaat te horen. Maar de half uur durende teistering van de zintuigen is gewoon te veel van het goede. De plaat roept dus bewondering en afkeer tegelijk op. En de pastiche aan citaten uit jaren zeventig rock maakt het uiteindelijk vooral tot een bizarre plaat om je over te verbazen. En ook eigenlijk weer niet. Want past zo’n plaat niet uitstekend in het oeuvre van een duo dat bekend staat om het buitenissige gedrag (van z’n zanger)?

Bron: Muzine.nl

Details

Hey babe you know it’s true, I’m in love with you…’ Met een groter cliché kun je een plaat toch werkelijk niet beginnen. Hoe haal je het in je hoofd. En het is eigenlijk al genoeg om de cd-speler direct te stoppen en de plaat de vuilnisbak in te smijten. De eerste woorden van zanger Sam France van Foxygen op hun nieuwe plaat Hang zijn echter welgekozen want de plaat hangt van de rockclichés aan elkaar.

Hang komt eigenlijk als een verrassing. Want heeft Foxygen al niet eens een afscheidstour gedaan? Stond het Amerikaanse duo al niet al lang op de lijst van wegkwijnende bands? Op de een of andere manier hebben ze de moed weer bijeengeraapt en een totaal over-the-top barokke plaat weten te maken die klinkt als symfonische rock uit de jaren zeventig. Opener Follow The Leader, ja, dat nummer met die geweldige openingszin, doet met de strijkers direct denken aan ELO en afsluiter Rise stampt er ongegeneerd op los in een lange reeks aan elkaar geregen stukken, zoals alleen Meat Loaf dat in zijn hoogtij dagen kon. In acht nummers, bijeen amper langer dan een half uur, dendert Foxygen met een leger aan muzikanten voorbij; totaal gestoord, grotesk, bombastisch, extravagant. Alsof The Flaming Lips eens met een héél groot symfonieorkest aan de haal gaat.

Maar werkt het? Ontegenzeggelijk heeft Hang zijn momenten. De nummers zitten knap in elkaar. En het is gewoon fun om zo’n idioot breed gearrangeerde plaat te horen. Maar de half uur durende teistering van de zintuigen is gewoon te veel van het goede. De plaat roept dus bewondering en afkeer tegelijk op. En de pastiche aan citaten uit jaren zeventig rock maakt het uiteindelijk vooral tot een bizarre plaat om je over te verbazen. En ook eigenlijk weer niet. Want past zo’n plaat niet uitstekend in het oeuvre van een duo dat bekend staat om het buitenissige gedrag (van z’n zanger)?

– See more at: http://www.muzine.nl/recensie/albums/foxygen-hang#sthash.uHzibUR3.dpuf

Terug naar boven

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en blijf up-to-date met de nieuwste artikelen, de laatste releases en nog veel meer!